Eg lyttar alltid til desse platene for første gong med blyant og ark.
Torkjell Hovland er kritikar for ballade.no. (Foto: privat)
Eg skriv alltid først slik. Då er det liksom reint, føler eg. Det at du held på blyanten, gjer noko med korleis du lyttar. Du blir aktivert på ein eigen måte. Så om du blir lei av kryssordet – test det!
Favorittstaden for musikk vart mitt eige hovud, skreiv eg då eg såg på november og desember i bakspeilet, her i Ballades spalter. For det har blitt viktigare å kjenne etter. Kjenne etter, og så lage analoge spelelister. Med chat gpt tilgjengelig kan vi sleppe å tenke i det heile. Med Spotify kan vi sleppe å lytte. Det er snart ikkje liv igjen. Å oppsøke alternativ til desse handlar ikkje berre om å seie nei til noko. Det handlar først og fremst om å aktivt fylle livet sitt.
Og her er den plata som ga meg, i mitt eige hovud, dansande drømmer i året som gjekk. Eg meldte ho for Ballade i april:
Reolo – Dystopi Delete (Sheep Chase Records 2025) (Foto: )
Reolô landa som ein slags norsk Tinariwen i 2019. Her er tydelege linjer til korleis tuaregane frå Algerie og Mali nyttar sin tradisjonsmusikk.
Folkemusikk treng det ikkje vere. Altså, det er ikkje viktig. Men dærsken kor mykje rikdom desse folkemusikarane har funne fram opp gjennom åra, så dei kan skape dette her. Ei natt drøymde eg om denne musikken, og at eg dansa til «Purrebæadn» som opnar Dystopi Delete. Det klappet på fjerde-slaget dansa vi med eit enormt hopp.
Og haha – «Preppeskreppa» er jo akkurat den hitten vi treng i dag:
Har du skreppe?
Kan du preppe?
Få den skreppa ferdig preppa!
– Reolô på Dystopi Delete (Sheep Chase Records 2025)
Eg er særleg glad i den mikrotonale synthesizer-bruken på denne plata. Den tilfører liksom ein merkeleg lo-fi-skugge.
Brørne Hans og Rasmus Kjorstad er snart overalt, kjenst det som. Også her, i lag med Anders Røine og Hans Hulbækmo. Dette er folk som dukkar opp overalt, men om eg skulle valgt berre ein av konstellasjonane deira å ta med på ei aude øy, må det bli som gruppa Reolô.
«Dystopi Delete» syng Anders Røine, som ein Groruddalens Stein Torleif Bjella. Berre litt meir aktivistisk, litt merkelegare og mystisk. Er det post-rock gubbane kallar det? Og «Mersus Stalon, Metero Texto» ber om å bli dradd ut i ein lang remix. Eg vil danse til den på Tuvas Blodklubb.
Det er nemleg noko nattleg melankolsk over heile plata, dystopisk nok. La oss berre danse oss gjennom det.
Ny programsjef i Arktisk Filharmoni: – Ingen skal gå likegyldig fra konsert
Han er den nye programsjefen i det nordnorske orkesteret.
KI i musikken: Blir reglene en papirtiger?
INNLEGG: Hvordan skal en forvaltningsorganisasjon kunne overprøve om en beat stammer fra en 19-åring, eller generert av en serverpark? Musiker Anders Odden skisserer det han mener er de viktigste utfordringene rundt kunstig intelligens i det nye året.
Godt nytt år! Slik oppsummerte vi det forrige
Nothing Personal, Tuvaband, Leif Ove Andsnes og Reolô var blant de beste i året som gikk. Les Johanna Holt Kleive, Ola Nordal, Torkjell Hovland og Siri Narverud Moen om norske tendenser.
Har fått nok av tullete og ulovlig fordeling i musikkbransjen
– Bransjen har et litt rufsete rykte, så jeg syntes det var morsomt å gi folk et innblikk i hvor mye tull og tøys man kan møte. Elsie Bay om å slippe låter hun tror på, og samtidig løfte fram ugreie forhandlinger en musikkskaper møter.
Ballade jazz: Over til noko anna
Motto for 2026: Når ferdige svar og automatiske val tek over, blir gleda ved å leite etter noko anna desto større. I årets siste Ballade Jazz skriv Torkjell Hovland om levande utgjevingar frå Cortex og Hedvig Mollestad, Egil Kalman, Kristian Enkerud Liens KRISE og Dykdypp.
Å treffe bredt med missil
KRONIKK: Takk til det siste frie musikkåret, 2025. R.I.P.
