Illustrasjonsbilde.(Foto: Kristian Dugstad/TONO)
Kva meiner eigentleg Ohlogy om TONO?
– Debatten om TONO blir ikkje ryddigare når argument blir omformulerte, og kritikken ikkje blir følgd av konkrete forslag til kva som bør endrast, skriv Hans Martin Sognefest Austestad.
Dette er eit meningsinnlegg, der avsendaren gir uttrykk for sine synspunkt og refleksjonar. Teksten er ein kommentar til Ohlogys innlegg frå 25. juni, «Er TONO en kulturpolitisk aktør?».
Her kan du følgje Tono-debatten på Ballade.
Av Hans Martin Sognefest Austestad, musikar og musikkpedagog
Hans Martin Sognefest Austestad. (Foto: Privat)
Takk for at Ballade legg til rette for ein open debatt om TONO.
Eg ønskjer å peike på to forhold ved tilsvaret frå Ohlogy som eg meiner fortener ei presisering.
For det første meiner eg at argumentasjonen i innlegget mitt blir omformulert. Eg argumenterer ikkje for at TONO er eit kulturpolitisk organ eller ein kulturpolitisk aktør. Tvert imot skriv eg uttrykkeleg:
«Det mest interessante – og kanskje mest underkommuniserte – problemet er at TONO formelt ikkje er eit kulturpolitisk organ, men i praksis har betydeleg kulturpolitisk effekt.»
Dette er ei vesentleg nyanse. At ei verksemd har store samfunnsmessige eller kulturpolitiske effektar, er ikkje det same som at ho har eit kulturpolitisk mandat. Til samanlikning kan OBOS påverke bustadmarknaden utan at selskapet dermed er eit bustadpolitisk organ.
Poenget mitt er heller ikkje lausrive frå TONO sitt eige styringsgrunnlag. TONO sitt mandat er forankra i medlemsavtalane, vedtektene og lovverket.
Samtidig slår vedtektene fast at organisasjonen mellom anna skal ivareta musikalsk mangfald og «profilere sin virksomhet på en måte som sikrer aksept og legitimitet for TONO som kulturpolitisk aktør på musikkområdet».
Ledige stillinger
Innlegget mitt handlar nettopp om spenninga mellom dette mandatet og dei kulturpolitiske konsekvensane som oppstår gjennom måten mandatet blir utøvd på.
For det andre etterlyser Ohlogy meir openheit, transparens og etterprøvbarheit. Dette er viktige ideal, og eg deler ønsket om ein opplyst debatt.
Samtidig sit eg att med eit grunnleggjande spørsmål: Kva meiner eigentleg Ohlogy bør endrast?
Innlegget viser til «manglande transparens», «svak kontroll», «mangelfull representasjon» og «makt som ikkje kan etterprøvast», men peikar ikkje på konkrete vedtak, organ, prosessar eller avgjerder som underbyggjer kritikken eller seier kva som bør gjerast annleis.
Dersom kritikken skal føre til betre styring eller større openheit, meiner eg det er ein fordel at han blir knytt til konkrete forhold som kan diskuterast og etterprøvast.
Eit vesentleg problem i TONO-debatten er at partar ofte snakkar forbi kvarandre. Omgrep blir brukte om ulike ting, argument blir omformulerte, og alvorlege påstandar kjem stundom først etter at årsmøtet er over. Då blir det vanskeleg å få den opplyste debatten mange etterlyser.
Skal vi styrkje modellen for kollektiv rettigheitsforvaltning, trur eg vi er tente med å vere så presise som mogleg – både når vi gjengjev kvarandre sine argument og når vi kritiserer systemet.
Tydelege meiningar og konkrete forslag er eit betre utgangspunkt enn mistankar om skjulte agendaer eller uryddige motiv.
Det vil gjere debatten meir opplysande, og kanskje også bringe oss nærare løysingar.
