Eg såg fram til ein Oslo-tur der eg kunne treffe resten av juryen, nominerte og kollegaer. I staden viste det seg at eg hadde brukt arbeidskrafta mi til å sponse festen for den i hovudsak Oslo-baserte musikkbransjen, skriv Idar Lind.
Det hadde vore hyggelig å vera med på utdelinga av Spellemannprisen 25. februar, særlig etter å ha lagt ned rundt rekna 150 arbeidstimar i juryarbeid. Dessverre får eg nok ikkje brukt dei to gratisbillettane. Som 80 % uføretrygda kunstnar med adresse 50 mil nord for Oslo Konserthus, kan eg ikkje koste på meg å betale reise og opphald.
Debatten om honorering av juryarbeidet, eller rettare: manglande honorering av juryarbeidet har dukka opp med ujamne mellomrom. I ein Ballade-artikkel 6.2.2017 var dette ei av fleire sider ved Spellemannprisen som det vart retta kritikk mot. Tradisjonen tru var responsen frå styreleiar Marte Torsby at honorering «har vi dessverre ikke økonomi til».
I eit udatert blogginnlegg skriv Arild Rønsen: «det har aldri falt meg inn å spørre om [honorar]. Jeg har tvert i mot oppfatta det som et ærefullt oppdrag». Langt på veg kan eg vera einig, viss ikkje hadde eg takka nei til oppdraget og æra. Samtidig forstår eg dei som er kritiske. Reint prinsipielt meiner eg at profesjonelt arbeid skal betalast.
Profesjonell frivillighet
Det er eit aldri så lite paradoks at eit arrangement i regi av ein bransje der omsetninga for innspelt musikk var på 1,007 milliardar i 2016, delvis skal basere seg på dugnad, det som på nyare norsk blir kalla «frivillighet». Særlig når fleirtalet av dei frivillige sannsynligvis er profesjonelle kunstnarar i den same bransjen. Folk i administrative og praktiske funksjonar arbeider neppe gratis, og eg reknar med at styret for Spellemann AS får ordinære møtehonorar – om ikkje innsatsen blir finansiert av den faste arbeidsgivaren. Det er ingen grunn til å tru at desse Oslo-baserte bransjefolka måtte dekke reise og opphald frå eigen konto i dei åra prisen vart delt ut i Stavanger.
Les også: Derfor sa mange nei til å sitte i Spellemannsjury
I oktober aksepterte eg med opne auga premissane: «Det utbetales ikke honorar for jobben som jurymedlem, men du inviteres – med følge – til Spellemannprisen 2017 som avholdes i Oslo Konserthus søndag 25. februar 2018.» Der og da kunne det ikkje falle meg inn at dette betydde noko så smålig som «du får to gratisbilletter, men må betale alle utgifter selv».
Det hende at eg angra gjennom to og ein halv månad med lytting og vurdering. Arbeidsmengda vart dobbelt så stor som forventa, mange av bidraga høyrde ikkje heime i visekategorien, og nokre få var det ei plage å høyre på. I slike tunge stunder låg det likevel ein liten motivasjon i at eg i det minste skulle få ein Oslo-tur der eg kunne treffe resten av juryen, dei nominerte og kollegaer, vennar og kjente frå bransjen.
FØLG DEBATTEN: @BalladeNO på Twitter og BalladeNO på Facebook
Slik gjekk det altså ikkje. I staden viste det seg at eg hadde brukt arbeidskrafta mi til å sponse festen for den i hovudsak Oslo-baserte musikkbransjen. Om denne utblåsinga skulle legge ein dempar på stemninga, må eg berre seie meg lei og sitere frå e-posten der Spellemann AS forklarer situasjonen: «Beklager frustrasjonen.»
PS: Fram til 25. februar er det konfidensielt at eg er jurymedlem. Når eg no går ut offentlig med dette, har Spellemann AS ingen andre mulige sanksjonstiltak enn å ta frå meg dei to gratisbillettane verd kr 1290,- per stk. som eg uansett ikkje har råd til å bruke.
Ledige stillinger
Idar Lind er forfattar
