Oslo World: Blå unplugged

Blå og Oslo World høyrer saman – vi kan ikkje miste Blå! Vi kom inn i denne vakre svarte boksen Blå er, i gulbrun belysning frå stearinlys på borda og velkomponert scenelys. Erykah Badu strøymde frå anlegget. For ei deilig varmestove.

Stjerneskotet Kamara måtte avlyse på grunn av sjukdom, slik det skal vere låg terskel for om dagen. Då er det, som festivalsjef Alexandra Archetti Stølen fortalde frå scena, fantastisk kult at vi bur i ein by der ein kan ringe ein annan artist å spørje om ho kan stille opp i staden, berre tre timar før konsert. Louam hadde levert eit etter rykta finfint sett dagen før på Oslo World UNG, og kasta seg rundt.

Ein barkrakk midt på scena, ein cajon, akustisk gitar og rhodes, den brune skinnjakka til Louam sjølv – estetikken osar MTV unplugged frå milleniumskiftet med Badu, Lauryn Hill, Mary J. Blige.  Opningslåta «Like 90s RnB» går rett i kjernen. Louam slepte si debutplate i fjor, «Wreckless Love», som framstår som ein hyllest til nettopp nittitals RnB og neo-soul og dyrkar soundet.

Etter ei god pause med meir Erykah Badu på anlegget, scrolling i staden for mingling og påfyll med app-øl i glaset, går Chika Dole på scena med perkusjonist George Kwadwo Ofori, også kjent som King George VIII og bassist Jenny Jorde Lunde. Vokal, bass og trommepad – minimalistisk Neo-soul.

Det mest slåande med Chika Dole er hennar unike vokaluttrykk. Det er forsiktig og lavmælt, men likevel med ein sterk intensitet. Tekstane tek for seg problematikk rundt rasisme, samtykke og hykleri. Det er ærleg, personleg, men treff universelt. Og når desse til tider vonde, betente tekstane blir levert gjennom det vare vokaluttrykket får det ekstra sprengkraft. Chika Dole er ikkje minst ein sterk formidlar. Ho uttrykkjer mykje med blikket, og hennar smått quirky vitsar fekk oss til å senke skuldrane i den litt stive situasjonen som det jo er med denne låste stolplasseringa for publikum.

Eg må gi eit ekstra godord om bassist Lunde – ho leverte nokre spesielt smakfulle linjer som var avgjerande for dynamikken i dei minimalistiske låtane. Men også Chika Dole gler eg meg til å høyre i ståplasstider, gjerne med eit større band som kan utvide liveuttrykket.

Den nostalgiske estetikken i musikken denne kvelden forsterkar også dei nostalgiske kjenslene av å vere på Blå denne tida. Nyleg lyste Blå ut at dei kom til å stenge etter jul. Nei, det kan ikkje skje! Oslo World har hatt konsertar på Blå i alle dei 22 åra klubben har eksistert.

Eg har ikkje tal på kor mange konsertar eg har vore på på Blå som har gitt meg eit enormt kick – det kokar alltid på Blå. Å snike seg gjennom publikum tett i tett, innom baren og plukke med seg ei øl og bli sølt på av han framfor deg i køa, og du ser så vidt at han unnskylder seg, men høyrer ingenting gjennom den litt for høge musikken og det sterke scenelyset som streifar augene. Du snur deg til kompisen din og gir eit smil med rynke på nasa for å kommunisere at «no kokar det!». I eufori bevegar du deg framover mot scena, med dei teknikkane du etterkvart har plukka opp for å snike deg gjennom den tilsynelatande ugjennomtrengelige massa av menneske med eit intenst blikk på scena.

Å, eg har ikkje ord for kor mykje eg saknar det. Mange stader, klubber, arenaer rundt om i landet har det svært vanskeleg no, slik også arrangørar av konsertar og festivalar har. Denne blå perla er søren meg Oslos beste scene, kjenner eg på no. Og det er ikkje anna enn tragisk om ho ikkje opnar dørane igjen – i god tid før neste års Oslo World.