Av Nicholas H. Møllerhaug, Magmafestivalen, Berlin
Igår kveld spelte Oslo Sinfonietta konsert nett desse steinkasta frå terroren. Dei presenterte eit godt og innhaldsrikt program med m.a. musikk av Karsten Fundal, Hans Abrahamsen, Jon Øivind Ness og Eivind Buene. Og særleg Buene spelte opp mot nett dèt sentimentet som så veldokumentert ligg utstilt i desse nyleg utgravne ruinane. ‘Objects of Desire’ er nesten ein klassikar – kor fender rhodes’en klang som ein intens morseapparat. Iallfall for ein autoprogrammatisk lyttar vart Christian Wallumrød sitt keyboard klingande som hole morsesignal. Særleg over det lekre spelet til Oslo Sinfonietta.
Nett morsesignala og ikkje minst dekoding og avlytting har vore eit heilag språk i regima i førre hundreår. Ikkje berre som del av infrastrukturen i gestaporegimet. Også som ein del av elegien synonym med Berlin under den kalde krigen. I dei førti åra etter 2ndre Verdskrigen var morse eit viktig kommunikasjonsmiddel. Berlin var ein by utan telefonlinjer mellom Aust- og Vestkanten. Då ein først fekk opna linjer på syttitalet fekk ein berre ha fem. Det er ikkje så mange.
Delinga mellom aust og vest-berlin gjorde at dei menneskelege banda blei prøvd ut på ein hard måte. Ein stad ein idag kan sjå korleis menneskelege band haldt trass diktaturet var ‘Tränenpalast’. Det er ein annan venue Magmafestivalen isceneset til seine kveldskonsertar. Det var der Sidsel Endresen framførde Rolf Wallin sitt verk for elektroakustikk og stemme, «Lautleben», igår. Tränenpalast betyr omtrent tårehuset (utan tysk ordbok på pulten), og var ein stad folk frå aust kunne møte kjende frå vest – difor namnet og tårene.
Eivind Buene sitt verk «Objects of Desire» blei allikevel motto igår for nett desse spora i Berlinsk historie. Trass i at herr komponist og utøvarar kanskje syns dette er ein lettvint programmatisk analyse. Det er ikkje meininga – men, kjensla i verket kan ein kommentere slik. Nett i går – etter å ha rett før konserten vitja gestapohuset og Stasi-relikviene – blei konserten for Fender Rhodes og sinfonietta eit sært motto. Det vart like mykje ein konsert for morseapparat med patos og godt storband. Særleg partia med enkelt-tone-dronane i varierande speed er som eit pointilistisk reisverk. Då er som Buene sendermeldingar som må ha gjort vondt for å Erich Honecker å høyre. For oss i salen gjorde det derimot godt.
Ballade klassisk: Jeg har delte meninger
Denne gangen er det delte meninger i enmannsredaksjonen Ballade klassisk.
Ny mentorordning for unge orkestermusikere fra nord
Musikkstudenter fra Nord-Norge kan nå søke opptak til mentorprogrammet Arktisk Mentor Arena. Programmet skal gi unge orkestermusikere erfaring, veiledning og et springbrett til profesjonell karriere.
Den største norske artisten i Spotifys historie
Sammenlagt seier til Kyrre.
Blodtur til København
I midten av januar dro ein full buss frå Oslo og omland til København med Tuvas Blodklubb. Sjå korleis det gjekk med "den norske invasion” på dansk folkemusikkfestival.
Slik ble jeg en diva
KRONIKK: – Jeg må slutte å late som om forståelsen av sangerens rolle i jazzmusikken ikke henger sammen med likestilling og en kjønnsdefinert og forutinntatt forståelse av hva sangere befatter seg med.
